banner afbeelding van Geboortefotografie in het Amphia Breda

Monty, prematuur maar sterk, geboren in het Amphia in Breda

Kim en Gerben waren in verwachting van hun derde kindje en wilden daar deze keer heel graag een geboortefotograaf bij. Normaal ben ik vanaf 37 weken dag en nacht bereikbaar, maar dat was nu anders, want de twee kinderen die ze al hadden, waren allebei te vroeg geboren. We spraken af dat mijn bereikbaarheid daarom al met 34 weken in zou gaan.

Ook deze keer leek het te gebeuren, dat de baby te vroeg geboren zou worden. Al bij 30 weken waren Kim en ik aan het appen, omdat het rommelde. Gelukkig ging de onrust die keer weer liggen en na een nachtje ziekenhuis, mocht ze weer naar huis. We hielden veel contact en eigenlijk was mijn bereikbaarheid voor deze lieve mensen gewoon al in gegaan.

En inderdaad: ook deze kleine man vond dat 40 weken zwangerschap veel te lang was om papa en mama te leren kennen. Zelfs op 37 weken zwangerschap wilde hij niet wachten. Bij 35 weken kondigde de bevalling zich toch echt aan. De weeën waren nog erg onregelmatig, maar ze zouden in het ziekenhuis niet meer geremd worden en Kim was een snelle bevaller. Dus zij vertrokken naar het Amphia ziekenhuis in Breda en ik stapte ook in mijn auto die kant op.

Kim was nog helemaal helder en vrolijk toen ik aankwam. Ze gaf Gerben een knuffeltje om in zijn shirt te steken, zodat zijn geur aan het pluche beestje zou zitten wanneer de baby in de couveuse zou moeten. Kim slenterde nog wat rond op een verlaten gang van het ziekenhuis. Samen bekeken ze de geboortekaartjes die daar aan de muur hingen en er werden nog volop grapjes gemaakt. De sfeer was ontspannen.

Na verloop van tijd begonnen de weeën toe te nemen. Voor Kim werd het echt wel minder makkelijk, maar wat een steun had ze aan Gerben!

Net na middernacht, net op valentijnsdag, werd een perfect klein mannetje geboren.

Monty.

Wat was iedereen blij! En wat was Gerben trots op zijn vrouw, dat ze voor de derde keer nieuw leven op onze aardbol had gezet.

Een paar minuten later al, werd ook Monty’s moederkoek geboren. De kleine Monty deed het meteen goed. Daarom kon hij ondanks slechts 35 weekjes in mama’s buik lekker bij mama en papa blijven, zijn eerste voeding aan de borst krijgen en de eerste controles. Vijfenhalve pond is ook een best mooi gewicht voor zo’n prematuur jochie. De beschuit met blauwe muisjes werden binnen gebracht en de familie werd op de hoogte gebracht van het geweldige nieuws.

Na een uur bleef Monty toch moeite houden met zijn ademhaling. Kleine kreuntjes verraadden dat het hem moeite kostte. Daarom werd hij toch naar de NICU gebracht. Papa en ik gingen mee. Op de couveuseafdeling trof ik een bekend gezicht, want oud-klant Wendy was Monty’s verpleegkundige. Met veel liefde en zorg werd de kleine Monty aan slangetjes en draadjes gekoppeld die hem in de gaten gingen houden en zouden helpen ademen. Nadat ze was gedoucht en opgeknapt, werd ook Kim met bed en al naar de NICU gereden weer dicht bij haar zoon te zijn.

Voor mij was dit een mooi moment om afscheid te nemen en ze te laten genieten van hun verse baby. Later op de foto’s zagen we terug… dat papa al die tijd het knuffeltje nog in zijn shirt had gehad.

Dankjewel, Kim en Gerben, dat ik bij de geboorte van Monty aanwezig mocht zijn. Dank jullie wel voor jullie vertrouwen in mij. En dank jullie wel dat ik deze foto’s mag laten zien. Ik heb er een mooi demo-album van gemaakt om aan klanten te laten zien tijdens de kennismaking en als ik die niet meer gebruik, komt hij jullie kant op als bonus!

Alle foto’s zijn geplaatst met expliciete toestemming van de ouders en zorgverleners in beeld.
Wil jij ook zo’n geboortereportage van de geboorte van je kindje? Neem dan contact op voor een vrijblijvende kennismaking.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.